Zoeken in deze blog

donderdag 11 mei 2017

Eekhoorns

 
Als je een dag in een vogelhut doorbrengt, dan is de kans groot eekhoorns voor de lens te krijgen. Zo ook in Drunen bij de hut van Gerwin Kieboom, waar ik onlangs was.  Op een bepaald moment zag ik er 4 tegelijk. Ze samen fotograferen lukte niet, er was behoorlijk wat nijd onderling. Dat had waarschijnlijk te maken met het feit dat er jongen waren. Een van de vrouwtjes was duidelijk nog aan het zogen. Als de dieren maar bij elkaar in de buurt kwamen, was het hommeles.
 
 
 
 
Eekhoorntjes lijken zo'n hoog aaibaarheidsgehalte te hebben. Hun speelse gedrag en de mooie staart en pluimpjes aan de oren dragen daar wel aan bij. Maar de scherpe klauwen en tanden zijn daarmee in tegenspraak.
 
 
Voor mij is het leuke van een vogelhut de kans die je krijgt om het gedrag van de dieren te observeren en het verschil tussen de individuen te ontdekken. Er stak een tak over het water heen. Die werd door de eekhoorntjes druk gebruikt als brug om van de ene oever naar de andere te komen.
 
 
 
Een bemoste stronk in het water was voor hen een uitgelezen plekje om wat lekkers te krijgen en voor mij een manier om een beeld met mooie reflectie te maken.

 

 
Een heerlijk fotodagje met gaaien, eekhoorns en ook nog heel veel vogelsoorten.........
 

zondag 30 april 2017

Gaai




De gaai, ook wel Vlaamse gaai genoemd, is van oorsprong een schuwe bosvogel. Hij laat zich echter steeds vaker in bewoonde gebieden zien en in jaren met weinig eikels en beukennootjes bezoekt hij ook de voedertafels wel.


Goed bekeken zijn het toch wel heel mooie vogels met de gestreepte kruin, zwarte snorstrepen en blauw/zwart gestreepte veren in de vleugels.


In Drunen, in de vogelhut van Gerwin Kieboom, verschijnen er twee voor mijn lens.
De hut staat bekend om zijn mooie, zachte licht. En eind april, op de dag dat ik er zit, is dat ook zo. Zeker laat in de middag.
 
 
Deze gaai is toe aan een frisse wasbeurt. Mooi hoe hij bij het pootje baden het water opspat om even later heel voorzichtig zijn kopje in het water te steken. Hij blijft alert.
 


 

Na het badderen komt hij met een punkachtige aanblik weer boven. Hij lijkt er zelf ook wel plezier in te hebben.

 
 
De twee vogels verjagen elkaar steeds venijnig en helaas lukt het me niet om ze samen, scherp op de foto te krijgen. Op het einde van de middag verschijnt plotseling nummer drie en dat verklaart de rivaliteit tussen de twee andere.
In een volgend bericht verschijnt wat ik nog meer te zien krijg die dag. 
 
 
 

maandag 24 april 2017

Kievitsbloemen met Pasen

 
Gaat de een met Pasen paaseieren zoeken, wij (Yvonne, Loes en ik) gaan op pad voor de kievitsbloemen, een prachtige, zeer zeldzame rode lijst plant. Omdat ze zo zeldzaam zijn en maar in een paar gebieden in het wild voorkomen, zijn we blij dat Nico van Gelder, van Deel De Natuur, een groep fotografen wil begeleiden. Hij weet de plek te vinden waar een veld vol staat. 

 
Dus op eerste Paasdag geen luxe ontbijtje, maar 's morgens om 6 uur verzamelen op een parkeerplaats in Zwolle om samen het laatste stukje te rijden. We zijn net op tijd om de zon op te zien komen boven de dijk. De nacht was koud en het veld ligt vol met dauw.
 
 
Prachtig is het. Lichte paniek slaat toe. Ik krijg de neiging om vlug, vlug te werken. De zon stijgt snel hoger en daarmee verdwijnt het mooie, warme licht. Maar rust is essentieel om je goed te kunnen concentreren.
 

 
Omdat het toch wel een eindje rijden is, blijven we overnachten in Zwolle en dat biedt ons de gelegenheid om 's avonds en de volgende ochtend terug te keren. Drie kansen om er iets moois van te maken.
 

 
De paarse variant is de meest voorkomende, maar af en toe bungelt er ook een wit bloemhoofdje tussen het gras.


 
Bij meerdere kansen kun je spelen met verschillende lenzen: macro, Helios, 70-200 en zelfs de 200-400 heb ik gebruikt.
 

Ook kun je dan gemakkelijker variëren tussen een enkel bloemetje in het gras en een veldje bloemen.
 
 
Hoe komt de plant nou aan zijn naam? Internet biedt uitkomst: Omdat de gesloten bloem op een kievitsei lijkt en omdat deze bloem bloeit als de kieviten in april/mei terugkeren heeft de bloem zijn naam te danken aan deze vogelsoort.
Ik vind dat zelfs het kuifje van de kievit terug te zien is in de bloem.
 
 

 Tegenwoordig is de bloem gewoon in de tuincentra verkrijgbaar, zowel in de witte als paarse variant. Maar om ze zo in het wild te kunnen zien, vol met dauw, bij opkomende zon, is onvergetelijk. Dan denk je niet meer aan het gemiste paasontbijt.


Terug in het hotel genieten we van de overheerlijke chocolade eitjes bij Van der Valk. Toch een beetje Pasen!

woensdag 29 maart 2017

In de branding

 
 

Mijn vorige blog "Landschappen op Texel" eindig ik met de vraag of we het droog houden aan zee. Nou dankzij onze waadpakken is dat gelukt. Wat zijn die ideaal. We gaan tegen zonsondergang naar Paal 9 om de golven en de ondergaande zon vast te leggen. We zijn bijna te laat. Het is vloed en van de pier is nog maar weinig meer te zien.
 
 
 
 

De stenen in het water verdwijnen snel uit beeld als het water stijgt. Ze zorgen er nog wel voor dat er mooie stromingen en patronen ontstaan.
 
 
 
 
Er is een behoorlijke deining. Wat een kracht hebben de golven. Ik heb even een klein stukje gefilmd:
 
 
Door het waadpak en mijn stevige statief durf ik wel de zee in. Toch is het uitkijken geblazen. Maar ik sta letterlijk in de branding de golven te fotograferen. Wat is dit genieten!
De zon gaat bijna onder en het warme licht kleurt het water roze/oranje. Ik probeer mijn lens mee te bewegen in de richting van de golven.



 
 
Spectaculair wordt de zonsondergang niet, maar de golfslag en het warme licht waren al zo prachtig dat het eigenlijk al niet meer uitmaakt.
 
 
Zo eindigt weer een gezellig uitstapje van "The Picture Girls", een naam die Yvonne ons gegeven heeft na alle bijnamen die we inmiddels verzameld hebben ;-)
 
In februari op Texel nemen we 's middags op het strand even de tijd om een portretje te maken met de vuurtoren in de achtergrond.
 

zondag 19 maart 2017

Landschappen op Texel

 
Eind februari nemen Yvonne, Loes en ik de boot naar Texel. Heerlijk een paar dagen samen uitwaaien aan zee én op pad om landschappen te fotograferen. Geen alledaags werk voor ons drieën.

 
 
De eerste dag gaat grotendeels voorbij aan reistijd en boodschappen, maar we staan op tijd in de Slufter voor de zonsondergang. Wat een weids landschap! Ben je met macro op je eigen vierkante meter bezig, nu moeten we ervoor zorgen op een lijn te blijven omdat we anders in elkaars beeld staan.
 
 
De zon daalt, maar dat gebeurt buiten ons gezichtsveld. De lucht trekt dicht en we krijgen niet meer dan een roze gloed te zien. Jammer, maar dat is het lot van een landschapsfotograaf. We hebben de komende dagen nog meer kansen.
 


De eerst volgende kans is de zonsopkomst de volgende dag. Opnieuw gewapend met statief en filters klimmen we over de dijk in De Cocksdorp.



We zijn op tijd aanwezig en zoeken een plekje bij de paaltjes en stenen. Het is goed dat we geen haast hebben, want ik merk dat ik veel te ver van het water af begin. Steeds een stapje naar voren zorgt dat de lelijke stenen en modder uit beeld verdwijnen.



Dan blijft het hopen en afwachten wat de opkomende zon gaat doen. Tja, helaas niet zo veel. De lucht kleurt maar een beetje.
Gelukkig werken de vogels op de paaltjes mee door de 10 sec belichtingstijd bijna zo goed als stil te zitten.



De hele dag ligt nog voor ons open. Wat staat er nog meer op ons wensenlijstje? De vuurtoren, de duinen en het strand. Een mooie combi mag ook. Dat gaan we 's middags proberen.


 Helaas werkt het licht absoluut niet mee. We proberen van alles, maar het wordt niet veel.



Onze hoop vestigen we op de zonsondergang. We kiezen de pier bij de vuurtoren als locatie, maar als we er staan, zien we dat het 'm niet gaat worden. Wat te doen? Snel springen we in de auto en rijden naar Kaap Noord. We hopen op een mooie tint in de lucht als achtergrond voor de steigerpalen.



De lucht kleurt maar een klein beetje, toch zijn we blij dat we onze plannen omgegooid hebben.


Deze opname vind ik in zwart/wit ook wel goed uitkomen.
 

En als dan het licht uitgaat, doet de vuurtoren wat hij hoort te doen. Door wat verder het water in te lopen krijg ik de weerschijn in het water.
 

De volgende dag begint met regen, maar of we het droog houden zal in een ander blog te zien zijn.

dinsdag 28 februari 2017

Rijp, sneeuw en mist


Eind december was er een zondagochtend met rijp en mist. Ik ging op zoek naar solitaire bomen en kwam uiteindelijk juist bij deze rij knotwilgen uit. Het zonnetje deed haar best om er doorheen te komen, maar dat lukte nog niet.


Aan de overkant van de weg stonden wat bomen bij een akker. Op de blaadjes en katjes had zich rijp gevormd. Helaas niet de mooie ruige rijp die het noorden van het land pas geleden sierde, maar toch een aardig laagje poedersuiker.




Ook stond er een smalle rij rietpluimen, die eigenlijk best interessant worden in de winter.




In februari gaat het dan sneeuwen. Niet zoals in het noorden een dik pak. Het is maar een klein beetje, maar net genoeg om de wereld een andere look te geven.



Diezelfde rietpluimen (nou ja figuurlijk gesproken dan) krijgen mooie witte dotten sneeuw.



De boom in het veld naast de knotwilgen komt door de mist mooi vrij te staan. Op het maisveld zitten duiven en kauwen. Het is wachten totdat ze opvliegen richting boom.


Hoe ouder en kaler de boom, hoe karakteristieker hij wordt. Deze eik is wat dat betreft nog vrij jong en vitaal.





Dat kun je van deze boom niet zeggen, maar hij is daardoor wel een blikvanger, net als het goudgele gras in de achtergrond.
Het lijkt erop dat de we de winter gehad hebben. Het was niet veel, maar meer dan vorig jaar.